Archive for Απρίλιος 2006

h1

Το ρεπορτάζ έχει πεθάνει…

Κυριακή 30 Απρίλιος 2006

Πολλές φορές, όταν λέω σε μια παρέα ότι είμαι δημοσιογράφος τρώω στη μούρη αντιδράσεις που κυμαίνονται από απλή ειρωνεία έως ανοιχτή επίθεση. Πρέπει τότε να πείσω τους συνομιλητές μου για δύο τρία απλά πράγματα
Α) δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ίδιοι
Β) δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι υπεύθυνοι για την κατάντια των ΜΜΕ
Γ) καθένας κρίνεται από τη δουλειά του
Δ) η δουλειά του εξαρτάται από τα μέσα που διαθέτει

Παράδειγμα 1: Ο μεγαλοδημοσιογράφος που ανοίγει φακέλους για μια δίωρη εκπομπή την εβδομάδα στην TV διαθέτει το μπάτζετ και τους ανθρώπους για να κάνει εντυπωσιακά πράγματα. Αν δεν τα καταφέρει ή χειρότερα αν προσπαθήσει να κατευθύνει τους τηλεθεατές του προς ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα τότε είναι υπόλογος. Αντίστροφα, αν οι τηλεθεατές καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους λέει, γιατί πιστεύουν την εικόνα του, τότε φταίνε οι ίδιοι αν εξαπατηθούν. Η σχέση είναι αμφίδρομη.


Παράδειγμα 2: Ο μικροδημοσιογράφος που εργάζεται σε μία ημερήσια πολιτική εφημερίδα που πουλάει 2000 φύλλα και είναι υποχρεωμένος να παραδίδει 1000 λέξεις την ημέρα, κάθε μέρα, δεν έχει ούτε τον χρόνο ούτε το κουράγιο να είναι καλός στη δουλειά του. Αυτός είναι ένας σκλάβος γραφιάς. Συχνά παίρνει μισθό κάτω από τη συλλογική σύμβαση, συχνά είναι ανασφάλιστος… Αν συνεχίσω να σας τον περιγράφω θα καταντήσω μελό. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί κάποιος επιχειρηματίας αυτοαναγορεύτηκε σε εκδότη και άνοιξε μια εφημερίδα που δεν διαθέτει ούτε τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις να είναι πραγματικό Μέσο Ενημέρωσης. Δεν προσέλαβε αρκετούς, πεπειραμένους και κατάλληλα καταρτισμένους δημοσιογράφους, δεν τους έδωσε τα εργαλεία (χρόνο για ρεπορτάζ, μέσα μεταφοράς, συνδρομές σε διεθνή πρακτορεία κ.λπ.) και κυριολεκτικά τους στύβει σαν λεμόνια για ένα σκατένιο αποτέλεσμα. Η εφημερίδα δεν πουλάει γιατί δεν έχει καλή ύλη, ο εκδότης κάνει περισσότερες περικοπές και ο φαύλος κύκλος σφίγγει. Ο κύριος εκδότης είναι σαν τους Κινέζους. Επέλεξε τον ανταγωνισμό προς τα κάτω, φτηνή παραγωγή και αμφίβολο προϊόν.

Ερώτηση: Γιατί ο κύριος εκδότης θέλει μια εφημερίδα ενώ δεν μπορεί να τη στηρίξει πραγματικά;
Απάντηση: Α) Ξεπλένει μαύρο χρήμα. Β) Στηρίζει έναν πολιτικό ή ένα κόμμα Γ) Είναι καβαλημένο καλάμι (διαλέξτε)

Ο μεγαλοδημοσιογράφος και ο μικροδημοσιογράφος είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η περσόνα τους αλληλοσυμπληρώνεται. Ο πρώτος δεν θα ήταν τόσο σπουδαίος αν η έγκυρη ενημέρωση ήταν ο κανόνας σε όλα τα ελληνικά ΜΜΕ και ο δεύτερος δεν θα είχε αποδεχτεί τη μαύρη μοίρα του αν δεν ζούσε με το όνειρο να κάνει κι αυτός ένα μεγάλο θέμα.

Το μεγάλο πρόβλημα των ελληνικών ΜΜΕ δεν είναι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Είναι ο «κινέζος» εκδότης και οι νταβατζήδες του, δηλαδή τα κόμματα εξουσίας που όχι μόνο του επέτρεψαν να υπάρχει αλλά τον χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό για να αλώσουν την κοινή γνώμη. Στον ανταγωνισμό προς τα κάτω μπαίνουν και οι μεγάλες εφημερίδες προσφέροντας CD, DVD και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς. Για να ισορροπήσουν τα έξοδα δεν προσλαμβάνουν νέους δημοσιογράφους παρά δέχονται συνεργάτες ανασφάλιστους με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Κόβουν δημοσιογραφικές αποστολές ακόμη και προς επαρχιακές πόλεις, δεν δίνουν τον απαιτούμενο χρόνο για μια έρευνα σε βάθος. Αντιγράφουν τα δελτία τύπου που στέλνουν κόμματα, υπουργεία και εταιρείες χωρίς το ψάχνουν παραπέρα. Γίνονται από φορείς ενημέρωσης φορείς προπαγάνδας. Σκόπιμα. Για μια δεκάρα παραπάνω στον ισολογισμό.

Ειδικά για τις αποστολές ας πούμε κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό γιατί οι δημοσιογράφοι ντρέπονται να το πουν. Το 99% των αποστολών που γίνονται σήμερα και προβάλλονται ως δημοσιογραφικές επιτυχίες είναι μαϊμούδες. Δεν γίνονται με έξοδα της εφημερίδας ή του καναλιού αλλά πληρώνονται από τον φορέα που θέλει να προβληθεί (υπουργείο, εταιρεία κ.λπ). Πάει ο υπουργός στην Αλάσκα, παίρνει μαζί του και δέκα παρατρεχάμενους. Βγαίνει στο γυαλί ο ρεπόρτερ, με φόντο τα παγόβουνα, και λέει πόσο πολύ εντυπωσιάστηκαν οι Εσκιμώοι από τις ελληνικές προτάσεις και πως από δω και πέρα θα εξάγουμε τόσα παγωτά ώστε θα ισορροπήσει το εμπορικό ισοζύγιο. Αν ο ρεπόρτερ είχε πάει με δικά του έξοδα μπορεί να έβλεπε ότι το ταξίδι του κ. υπουργού ήταν αποτυχία. Τώρα και να το ξέρει δεν θα το πει γιατί ο υπουργός δεν θα τον ξανακαλέσει.

Ακόμη, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο οι διευθυντές, από αγωγές και διαψεύσεις, δεν σκαλίζουν θέματα που καίνε, εκτός αν τους σκάσουν στα μούτρα, όπως π.χ. το θέμα των υποκλοπών. Ότι είχε στηθεί δίκτυο υποκλοπών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν γνωστό από τότε. Κανείς όμως δεν έκανε ένα ρεπορτάζ σε βάθος για αυτό όταν έπρεπε.

Σε αυτό το περιβάλλον τύποι σαν τον Τριανταφυλλόπουλο ή τον Ευαγγελάτο βρίσκουν χώρο να αναπτυχθούν γιατί απλούστατα ΚΑΝΟΥΝ ΡΕΠΟΡΤΑΖ. Αναδεικνύουν θέματα. Ερευνούν. Κι αν γράφουν τη δεοντολογία στα παλιά τους τα παπούτσια, τι μ’ αυτό; Ο λαός τους αποθεώνει γιατί προβάλουν εικόνες από απαγορευμένα δώματα. Εστω κι από την κλειδαρότρυπα.

Σκεφτόμουν να γράψω και ένα επιμύθιο αλλά μου έβγαινε σε στιλ «η κότα έκανε τ’ αυγό…»

h1

Τα νεύρα μου!

Σάββατο 29 Απρίλιος 2006

Μόλις τέλειωσε το μεταμεσονύχτιο δελτίο ειδήσεων του Αντένα. Δεν ξέρω ποιος παπάρας ήταν στην αρχισυνταξία απόψε αλλά πάλι μίλησαν για πυρηνικό όλεθρο ενώ όλα δείχνουν ότι τα πράγματα ηρεμούν. Μίλησαν για κόλαφο (sic) του Ιράν από τη Διεθνή Επιτροπή Πυρηνικής Ενέργειας ενώ στην πραγματικότητα η έκθεση το καταδίκαζε για κάποια πράγματα και το αθώωνε για άλλα.

Ακόμη για το θέμα που έβγαλε η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία σχετικά με τις υποχρεώσεις της χώρας προς το ΝΑΤΟ ξέχασαν να πουν ότι πρόκειται για σχέδιο νόμου που ΔΕΝ έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, άρα δεν υφίσταται ακόμη.

Να τους χαιρόμαστε τέτοιους διαμορφωτές της κοινής γνώμης

h1

Το πρώτο μου σχόλιο

Σάββατο 29 Απρίλιος 2006

Σαμπάνια για όλους! Πήρα το πρώτο μου comment (δες τον πάτο της σελίδας) από την Εργοτελίτισσα. Φχαριστώ και καλώς σας βρήκα. Εχω επισκέψεις από τρεις unique users ήτοι μία αυτή, ένας εγώ κι ένας άγνωστος. Σκίζω!
Παρεπιπτόντως είδα ότι η ρύθμιση στα comments ήταν στο moderated. Ηταν λάθος που διορθώθηκε. Δεν πιστεύω στα moderated forums/blogs εκτός αν είναι πολύ εξειδικευμένα και κρατάς τους εκτός θέματος απέξω. Αλλιώς είναι λογοκρισία και εξουσιαστικό καπέλο. Παρακαλώ τον τέταρτο επισκέπτη να σχολιάσει με 22 λέξεις το θέμα «Ο αντεθνικός ρόλος της εμφάνισης των Απόκρυφων Ευαγγελίων και δη του αποδιδομένου εις τον Ιούδα παραμονές της υπέρλαμπρης εορτής του Πάσχα των Ορθοδόξων Χριστιανών».

h1

Τηλεθεατής που Τρέμη

Πέμπτη 27 Απρίλιος 2006

Σήμερα είχα άφθονο χρόνο όχι μόνο να μπλογκάρω αλλά και να διαβάσω πολλά μπλογκ και μέινστριμ σχόλια. Επικεντρώθηκα στο θέμα του Ιράν αλλά διάβασα και κάτι μεγαλαλεξανδρινά για το ξελαμπικάρισμα. Μετά είδα το Mega. Και με έπιασε τρόμος! Πυρηνικός πόλεμος ενόψει! Στα καταφύγια! Με φόντο το λεκανοπέδιο δε η εύχαρις συνάδελφος έλεγε ότι ένα μικρό τακτικό πυρηνικό θα μπορούσε να το σβήσει από το χάρτη. Τόση ακριβώς είναι η φονική ακτίνα του, όση το λεκανοπέδιο της Αθήνας. Η Τρέμη να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά ότι ο κίνδυνος για τη χρήση πυρηνικών είναι τρομακτικός και να δικαιώνει το όνομά της λέγοντας ότι ο πλανήτης τρέμει.
ΟΚ, τα πράγματα δεν είναι καθόλου όμορφα στο γαϊτανάκι που έπιασαν μουλάδες και χριστιανοταλιμπάν. Ενας πόλεμος νεύρων έχει γίνει αλλά η διπλωματία δεν έχει πεθάνει ρε. Εγιναν κι άλλα πράγματα σήμερα όπως η φράση του Μπους που πέρασε αν πασάν περί διπλωματίας. Όταν το λέει αυτός, κυρία «μιλάτε και τρέμει», είναι η είδηση που προτάσσουμε. Μαζί φυσικά με τους τσαμπουκάδες των αγιατολάχ, τις δηλώσεις Ράις, κ.λπ. Αλλά τουλάχιστον οι άνθρωποι, οι υπουργοί, οι διπλωμάτες, ο ΟΗΕ, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, μιλάνε ακόμα. Δεν γυμνάζουν τα δάχτυλα πάνω από κουμπάκια ολέθρου. Όχι ακόμα τουλάχιστον.
Σε όλα τα σοβαρά μέσα ενημέρωσης του κόσμου το θέμα του πυρηνικού πλήγματος θίγεται ως μία μικρή πιθανότητα. Δεν βγαίνουν στους δρόμους με τις κάμερες να δείχνουν τι θα γίνει μπάζα στην πόλη τους αν… Και σίγουρα δεν αφιερώνουν 15 λεπτά τηλεοπτικού χρόνου σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων για το πώς τα γεράκια ζυγίζουν τη μεγάλη ζαριά. Ισως σε καμιά ειδική εκπομπή να το κάνουν αλλά στο κεντρικό δελτίο βγάζεις την είδηση και όχι τον μπαμπούλα. Γαμώ τους ψυχοβγάλτες μας γαμώ…

Η φωτό από δορυφόρο δείχνει μία από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν στο Αράκ.
Από το Digital Globe για να είμαστε εντάξει και με τα δικαιώματα.

h1

Καινούργιο κοσκινάκι μου…

Πέμπτη 27 Απρίλιος 2006

Γράφω και σβήνω, αλλάζω templates, πειράζω τα settings, διαβάζω οδηγίες, ξαναγράφω και ξανασβήνω, αλλάζω προφίλ, σκέφτομαι τις δυνατότητες, την προβολή, την κυριαρχία στη μπλογκόσφαιρα!
Το «Γκρίνια και Φραπέ» από μια απλή δοκιμή γίνεται ένα παιχνίδι. Ένα στοίχημα. Πόσοι θα με δουν; Πόσοι θα με τιμήσουν με το να επιστρέψουν;
Εχω διαβάσει αρκετά μπλογκ πριν ξεκινήσω το δικό μου. Εχω βγάλει είδηση από αυτά. Κάποιοι Ελληνες μπλογκίστες έχουν εξαιρετική πένα και κάποιοι πηγαίο χιούμορ. Αλλά έχω την αίσθηση ότι υπάρχει ένα αλληλογλύψιμο σε στιλ «βάλε μου ένα λινκ να σου βάλω ένα». Δεν γουστάρω τέτοια πράγματα. Μου θυμίζουν τα κανάλια. «Κάλε σε με στην εκπομπή σου και θα σε καλέσω στη δική μου». Και οι μαϊντανοί μες τη καλή χαρά να χαριεντίζονται. Θα ξεράσω…

Εχει και η μπλογκόσφαιρα έχει τους ήρωές της. Εκατοντάδες σχόλια στον Νίκο Δήμου. Σπάνια συμφωνώ μαζί του αλλά είναι μια φωνή που αξίζει να ακούει κανείς. Όμως στο τελευταίο του μπλογκ ατύχησε χοντρά. Μιλάει για τυφλό αντιαμερικανισμό από τους Ελληνες επειδή είναι εναντίον της πολιτικής των ΗΠΑ. Την απάντηση ας την πάρει από έξι δυτικούς πρώην υπουργούς Εξωτερικών, μεταξύ των οποίων η Μαντλίν Ολμπράιτ που δεν είναι δα καμία κνίτισα. Για να φρικάρουν αυτοί κάτι θα ξέρουν…

h1

Λίγη λογική

Πέμπτη 27 Απρίλιος 2006


Γράφονται πολλά αυτές τις μέρες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τα σχέδια του Μπους, τις τρίχες των αγιατολάχ και το τουπέ της Κοντολίζας. Όπως έλεγε και ο Κλιντ Ιστγουντ στο ρόλο του Βρώμικου Χάρι «οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες, όλοι έχουμε κι από μία».
Όμως αυτό που ξεχώρισα είναι ένα άρθρο από έναν Αμερικανό πρώην υπουργό. Με απλή λογική εξηγεί γιατί ο κόσμος (τους) θα γίνει περισσότερο μπουρδέλο αν αρχίσουν νέο πόλεμο. Αναρωτιέμαι αν το διάβασαν στο δικό μας ΥΠΕΞ πριν αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν αύριο στον ΟΗΕ. Λέω, μήπως…

h1

Για πρωτοετείς

Τετάρτη 26 Απρίλιος 2006


Εντυπωσιάστηκα χθες με το δημοσιογράφο της ΕΡΤ που πήρε συνέντευξη από την Κοντολίζα Ράις (Condoleezza Rice). Λυπάμαι που δεν συγκράτησα το όνομά του, έτσι κι αλλιώς πρώτη φορά τον έβλεπα. Οι ερωτήσεις του ήταν διεισδυτικές και καίριες. Την έστησε στον τοίχο ο αθεόφοβος!
Για να κόψουμε την πλάκα, δυστυχώς, κάτι γενικόλογα σοροπιάσματα όλο τακτ (και τρακ) ήταν.
Οσο σπουδαίος και να είναι ένας πολιτικός απέναντί σου, ρε φίλε, εσύ οφείλεις να ρωτάς αυτά που θα ρώταγε ο πολίτης. Εξηγούμαι:
-Τι θα λέγατε στους Ελληνες που διαδηλώνουν αυτή τη στιγμή στους δρόμους εξαιτίας της επίσκεψής σας;
-Ζητάτε περισσότερη ελληνική συμμετοχή σε Αφγανιστάν και Ιράκ;
-Αν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αρνηθεί να επιβάλει κυρώσεις στο Ιράν, οι ΗΠΑ θα φτιάξουν μια νέα συμμαχία πρόθυμων χωρών για να επιβάλουν την πολιτική τους;
-Πώς βλέπετε τα πυρηνικά σχέδια της Τουρκίας;
-Πότε θα αποχωρήσετε από το Ιράκ;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι αντιαμερικανισμός. Θα τις ρώταγε κάθε αξιοπρεπής Αμερικανός δημοσιογράφος αν βρισκόταν στη θέση του δικού μας. Αλλά εδώ είναι μπανανία. Στην γενική συνέντευξη Τύπου επέτρεψαν την είσοδο σε τέσσερις μόνο δημοσιογράφους που επιλέχθηκαν από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Και η ΕΣΗΕΑ σιωπά.