Archive for the ‘Μπλογκολογίες’ Category

h1

Το Press Gr και μια πικρή αλήθεια

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2008

Με έφοδο της αστυνομίας στον Επενδυτή έμπλεξε το ειδησεογραφικό σάιτ Press Gr. Γνωρίζουμε και ονόματα εμπλεκόμενων δημοσιογράφων αλλά για αυτό που θέλω να πω δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το γιατί κι αν αυτό το γιατί είναι πληγή στην ελευθερία της έκφρασης.
Ισως να γίνω δυσάρεστος σε πολλούς φίλους μπλογκερ αλλά δεν στεναχωριέμαι ιδιαίτερα για το ντου αφού είναι ευκαιρία να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους. Ας εξηγηθώ πριν παρεξηγηθώ… αν και φοβάμαι πως δεν θα το αποφύγω τελικά.

Ο λόγος που σταμάτησα να γράφω όλους αυτούς τους μήνες είναι ότι γέμισε το δίκτυο με ελληνικά μπλογκ (30.000 ????) όπου ο καθένας έγραφε το μακρύ του και το κοντό του. Η ελευθερία της γνώμης είχε καταντήσει δημόσια χέστρα όπου όποιος κάθεται αφήνει τα σκατά του κι αν έχει καλή ανατροφή τραβάει το καζανάκι, αλλιώς τα τρώει στη μάπα ο επόμενος. Κάπως έτσι και με τα μπλογκ. Κρυμένοι στην ανωνυμία τους δεκάδες μπλόγκερ έριχναν στο δίκτυο πέρα από γνώμες, οι οποίες είναι σεβαστές εξ ορισμού, «πληροφορίες» αδιασταύρωτες, φήμες, ξερατά και συκοφαντίες.

Κάποιοι με τη λογική «ρίξε λάσπη, όλο και κάτι θα μείνει» (για να παραφράσω τη ρήση του Γκέμπελς) τα έβαζαν με πρόσωπα και κόμματα ρίχνοντας στα σκουπίδια ενός δικτυακού λαϊκισμού δικαίους και αδίκους για λίγα κλικ παραπάνω. Μια τέτοια περίπτωση είναι το Press Gr.

Ναι, έβγαλε ειδήσεις. Αλλά διαψεύστηκε και πάρα πολλές φορές. Περισσότερες από όσες θα άντεχε οποιοδήποτε παραδοσιακό ΜΜΕ. Αν ήταν εφημερίδα θα το είχε κλείσει το μαγαζί από τις μηνύσεις.

Επίσης πολλά από τα θέματα που δημοσίευε δεν ήταν παρά εντυπωσιακά κόπι πέιστ από άλλα μπλογκ.

Το Press Gr όπως και πολλά άλλα μπλογκ νομίζουν ηλιθιωδώς ότι κρύβονται στην ανωνυμία του ίντερνετ. Κούνια που τους κούναγε. Οποιαδήποτε υπηρεσία μπορεί να δει τις IP τους και αυτές των αναγνωστών και σχολιαστών τους.

Εως τώρα δεν τους πείραζε κανείς γιατί και τα θύματά τους έχουν την ίδια αυταπάτη (δηλαδή πως στο ίντερνετ είσαι ανώνυμος) και δεν έκαναν μηνύσεις όπως θα έκαναν σε μια εφημερίδα.

Υπάρχει κι ο νόμος για το απόρρητο. Το ίντερνετ θεωρείται μέσο επικοινωνίας (σαν το τηλέφωνο) κι όχι μέσο ενημέρωσης (σαν την εφημερίδα). Και το απόρρητο για τα μέσα επικοινωνίας (τηλέφωνο, ταχυδρομείο, ίντερνετ) αίρεται ΜΟΝΟ όταν υπάρχει ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ. Η δυσφήμιση ακόμη και η συκοφαντική δεν είναι κακούργημα, είναι πλημμέλημα.

Εως που κάποιος που το Press Gr τον χέζει εδώ και καιρό του έκανε μήνυση για ΕΚΒΙΑΣΜΟ. Κι αυτό αγαπητοί μου φίλοι είναι κακούργημα. Δεν εξετάζω αυτή τη στιγμή αν είχε δίκιο ή άδικο, αυτό θα το βρούμε στη συνέχεια. Ο εισαγγελέας διέταξε άρση του απορρήτου.

Είναι πλήγμα αυτό για την ελευθερία της έκφρασης; Κατά την άποψή μου όχι! Θέλω να αθωωθεί το Press Gr; Ναι!

Δεν είναι αντιφατικά αυτά που υποστηρίζω. Από τότε που άρχισα να το παρακολουθώ έβρισκα το Press Gr έναν αχταρμά λαϊκισμού, ασυδοσίας, κιτρινιάς κ.λπ. Ακόμη χειρότερο ήταν ένα μεγάλο μέρος των αναγνωστών που σχολίαζαν. Φασισμός, ρατσισμός και κάθε λογής αηδιαστικές απόψεις βρήκαν χώρο στα σχόλιά του γιατί προφανώς ο μπλόγκερ δεν ενδιαφερόταν παρά μόνο για τα κλικ.

Από την άλλη πλευρά, ανεξάρτητη δημοσιογραφία στο διαδίκτυο, είτε προέρχεται από επαγγελματίες δημοσιογράφους είτε άλλους πολίτες είναι παραπάνω από αναγκαία.

Για να καταλήξω, θεωρώ ότι αυτή την περιπέτεια του Press Gr ένα αναγκαίο μάθημα για όλους μας. Για να καταλάβουμε λίγο περισσότερο τι είναι το μπλόγκιν και τι κάνουμε με αυτό. Αν αυτός που το υφίσταται είναι αθώος (και πιθανότατα είναι) δεν με πειράζει ιδιαίτερα, το μάθημα έχει μεγαλύτερη αξία από το μπλέξιμό του. Tα γραφόμενα στο Press Gr μόνα τους δεν στοιχειοθετούν την κατηγορία και αν δεν υπάρχουν άλλες αποδείξεις θα ξεμπλέξει. Οχι όμως με την επίκληση της ελευθερίας της έκφρασης! Αυτό δεν το δέχομαι.

Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κόλους λένε στο χωριό μου. Οι καλοί μπλόγκερς ας αποδείξουν ότι έχουν.

h1

Πίστευε, και μη μπλογκο-ερευνα

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2007

Προσπαθώ να στρωθώ να δουλέψω κι όλο στα μπλόγκια τριγυρνάω. Μια στου Πάνου που πολλαπλασίασε την εθνική γιορτή, όπως ο Χριστός τα ψάρια, και τη μοίρασε στους… πεινασμένους, μια στου ΔεΜασάμεΡε που βροντοχτυπάει (νυχτιάτικα) τις πόρτες της εξουσίας μπας και από το γκντούπα το πολύ ξυπνήσει κανένας,

 Φωνή από το βάθος: Από το άλλο μου το αυτί, το αναλογικό!

 Καταλήγω Λαπούτα μεριά κι από κει κάνω γκέλα στην ον λάιν έρευνα για τα μπλογκ του Ζαφείρη Καραμπάση. Read the rest of this entry ?

h1

Συνοδεία οργάνων

Σάββατο 17 Μαρτίου 2007

Από την Καλύβα στο Βουνό κατρακύλησε μια μπάλα, πλατς μες στο φραπέ μου. Πρέπει λέει να γράψω ένα αφήγημα που θα περιέχει τις λέξεις: μισγάγκεια, λαδοτύρι, βένθος, λαμπαδηδρόμος, ίμερος. Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι τρόποι για να γραφτεί το αφήγημα από όσους μπορώ να φανταστώ. Χάριν ευκολίας – ομολογώ – προτίμησα το «λαϊκόν εξομολογητικόν» ύφος του σουτέρ, το οποίο – ομολογώ επίσης – ότι ζήλεψα.

Το αφήγημα εμπεριέχει λέξεις που ίσως ενοχλήσουν τους comme il faut περαστικούς. Αδιαφορώ, γιατί είμαι υπέρμαχος της απόλυτης ελευθερίας της έκφρασης στο λογοτεχνικό κείμενο και ανεξάρτητα από την όποια αξία του.

Read the rest of this entry ?

h1

Δρυός πεσούσης…

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2007

Από χθες κυκλοφορούν φήμες πως ετοιμάζονται επιθέσεις κάθε είδους εναντίον του Σεραφείμ Φυντανίδη. Λογικό. Υπάρχουν πολλοί που «του τα έχουν φυλαγμένα» και τώρα είναι η ευκαιρία τους.Σε τέτοιες καταστάσεις εμφανίζονται δύο ειδών πολέμιοι: Οι θρασείς αλήτες, που μπορούν να πουν και να διαστρέψουν οτιδήποτε, και οι συνοδοιπόροι τους, που είτε από μνησικακία είτε από ανοησία υπερθεματίζουν.

Μια τρίτη κατηγορία, αυτοί που έχουν ένα πραγματικό πρόβλημα με το «θύμα» δεν με αφορούν.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι διάβασα αυτό το ποστ, ενός μπλόγκερ που φαίνεται πως είναι συνάδελφος. Όταν λέει ότι

«στήριξε λανθασμένα τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως τη 17Ν»,

σημαίνει ότι είτε δεν έχει καταλάβει τίποτα από το δημοσιογραφικό αξίωμα «όλα στο φως», άρα και οι προκηρύξεις τρομοκρατών, είτε μπήκε ηθελημένα ή άθελά του στον χορό που προανέφερα. Ίδωμεν…

h1

Μπλογκολογίες

Κυριακή 11 Μαρτίου 2007

Εννιά το πρωί. Δηλαδή σχεδόν… αξημέρωτα για το σινάφι.

Ψάχνω το δίκτυο για να καλύψω το κενό ενός σχεδόν χρόνου. Μπλογκ που θυμάμαι έχουν χαθεί. Καινούργια αστέρια λάμπουν. Ο Νίκος Δήμου σε νέο περιτύλιγμα σφυρίζει πάντα την ίδια κλασική μελωδία. Ο Μάνος Αντώναρος σε ασκήσεις YouTube. Τα Arxedia Media μία πάνω, μία κάτω. Ο Γιώργος Παπανδρέου σε άπταιστα εγγλέζικα μαζεύει λιγότερα comments κι από μένα. Το Sync κατέλαβε το βασίλειο του Μόνιτορ. Read the rest of this entry ?

h1

Καινούργιο κοσκινάκι μου…

Πέμπτη 27 Απρίλιος 2006

Γράφω και σβήνω, αλλάζω templates, πειράζω τα settings, διαβάζω οδηγίες, ξαναγράφω και ξανασβήνω, αλλάζω προφίλ, σκέφτομαι τις δυνατότητες, την προβολή, την κυριαρχία στη μπλογκόσφαιρα!
Το «Γκρίνια και Φραπέ» από μια απλή δοκιμή γίνεται ένα παιχνίδι. Ένα στοίχημα. Πόσοι θα με δουν; Πόσοι θα με τιμήσουν με το να επιστρέψουν;
Εχω διαβάσει αρκετά μπλογκ πριν ξεκινήσω το δικό μου. Εχω βγάλει είδηση από αυτά. Κάποιοι Ελληνες μπλογκίστες έχουν εξαιρετική πένα και κάποιοι πηγαίο χιούμορ. Αλλά έχω την αίσθηση ότι υπάρχει ένα αλληλογλύψιμο σε στιλ «βάλε μου ένα λινκ να σου βάλω ένα». Δεν γουστάρω τέτοια πράγματα. Μου θυμίζουν τα κανάλια. «Κάλε σε με στην εκπομπή σου και θα σε καλέσω στη δική μου». Και οι μαϊντανοί μες τη καλή χαρά να χαριεντίζονται. Θα ξεράσω…

Εχει και η μπλογκόσφαιρα έχει τους ήρωές της. Εκατοντάδες σχόλια στον Νίκο Δήμου. Σπάνια συμφωνώ μαζί του αλλά είναι μια φωνή που αξίζει να ακούει κανείς. Όμως στο τελευταίο του μπλογκ ατύχησε χοντρά. Μιλάει για τυφλό αντιαμερικανισμό από τους Ελληνες επειδή είναι εναντίον της πολιτικής των ΗΠΑ. Την απάντηση ας την πάρει από έξι δυτικούς πρώην υπουργούς Εξωτερικών, μεταξύ των οποίων η Μαντλίν Ολμπράιτ που δεν είναι δα καμία κνίτισα. Για να φρικάρουν αυτοί κάτι θα ξέρουν…

h1

Νούμερο ένα – Καλημέρα Ελλάδα

Τετάρτη 26 Απρίλιος 2006


Από καιρό τώρα σκεφτόμουν να αρχίσω ένα μπλογκ – blog, αν προτιμάτε. Με θεματολογία ελληνική, αθηναϊκή, ταξιδιωτική, μιντιακή και ό,τι άλλο μου κάνει κλικ. Στα ελληνικά και με μια πιέτα από φουστανέλα του τσολιά. Που του είναι βαριά…
Τον τελευταίο καιρό είμαι ημιαπασχολούμενος, άρα έχω περισσότερο χρόνο από τον μέσο Ελληνα που δουλεύει σαν σκυλί και πληρώνεται σαν Αφρικανός. Η παραγωγικότητα της χώρας δεν εξαρτάται ευτυχώς από τις αποδόσεις μου στο μπλογκάρισμα.
Ο τίτλος του μπλογκ παραπέμπει σε δύο εθνικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι από αυτά που κονομήσαμε (σαν τη λατρεία για το ουίσκι) από τους Φράγκους, τους Τούρκους, τους Ισλανδούς και τους υπόλοιπους τουρίστες που πέρασαν από δω, είτε κρατώντας γιαταγάνι είτε πληρώνοντας κας τα ρουμς του λετ (cash και rooms to let για τους οξφορδιανιστές).
Η Γκρίνια υμνείται στα ομηρικά έπη. Τα μούτρα του Αχιλλέα απέναντι στον Αγαμέμνονα έγιναν αιτία να σφαχτεί ο Πάτροκλος.
Η Φραπεδιά είναι πιο πρόσφατη. Αμιγώς ελληνική όπως θα σας βεβαιώσει κάθε γκουρμέ καφετζής του Παρισιού. Παρά την μνημειώδη διαφημιστική καμπάνια της Nestle να στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα να την πλασάρει στις δυτικοευρωπαϊκές πρωτεύουσες αυτό το άθλιο μαυροζούμι, που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται καφές, δεν ευδοκίμησε παρά στα άγια τούτα χώματα και δη μετά απλωμένης αρίδας σε καφενεία με θέα.
Με τα δύο αυτά όπλα ο Ελληνας προελαύνει στα πεδία της δόξας. Γι αυτό κι εγώ τα επέλεξα στην αρένα του Ιντερνετ, που ως γνωστόν είναι φθηνότερο από ψυχολόγο και δεν κουτσομπολεύει στους γείτονες…