Archive for the ‘Πολιτική’ Category

h1

Ο Πούτιν, η Κάλας και η τρόμπα

Σάββατο 17 Μαρτίου 2007

Εβλεπα χθες το μεταμεσονύχτιο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤΕΝΑ μασουλώντας και κόντεψα να πνιγώ.

«Ανάχωμα στις τουρκικές βλέψεις στη Θράκη ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη»

και μετά από λίγο:

«Ο αγωγός Μπακού – Τσεϊχάν παρακάμπτει το ρωσικό έδαφος»

Read the rest of this entry ?

Advertisements
h1

Ξερή!

Τρίτη 13 Μαρτίου 2007

Διαβάζω Πάσχο Μανδραβέλη και λέω κρίμα που δεν έχει RSS feed. Αλήθεια, γιατί δεν το χρησιμοποιεί, αφού είναι εξοικειωμένος με την τεχνολογία;

Με το τελευταίο του κείμενο προβληματίζομαι. Όχι γιατί ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά γιατί μισοσυμφωνώ και μισοδιαφωνώ. Ναι, αντίθετα με τις ανακλαστικές μας ιδεοληψίες, η ενημέρωση είναι εμπόρευμα. Ναι, στην Ελλάδα η στρέβλωση κουτουλάει στο ταβάνι. Ναι, ο υποψιασμένος καταναλωτής θέλει την είδηση όπως το γάλα του, φρέσκια και αγνή, απαλλαγμένη από διαπλεκόμενα συντηρητικά.

Αλλά, κι αυτό το «αλλά» είναι τεράστιο, η αγορά δεν αυτορυθμίζεται. Ακόμη και στη μητρόπολη του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ, υπάρχουν κανόνες στο παιχνίδι και όργανα που τους επιβάλουν. Εδώ έχουμε καρτέλ, τραστ, κουμπάρους κ.ο.κ.

Ας πάρουμε τη φανταστική περίπτωση που ένας καθαρός επιχειρηματίας με πραγματικό κεφάλαιο και business plan αποφάσιζε να δημιουργήσει ένα νέο ΜΜΕ, μια εφημερίδα ας πούμε, με μοναδικό σκοπό το κέρδος και όχι τα ανομολόγητα συμφέροντα που σωστά αναφέρει ο Πάσχος. Μιλάμε για εντελώς φανταστική περίπτωση αφού κανείς δεν θα επιχειρούσε κάτι τέτοιο ως επένδυση. Τι θα έβρισκε μπροστά του; Ένα χαοτικό τοπίο όπου βαρόνοι και λαμόγια παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια. Θα καθόταν σε μια θέση και θα κινούσε τα πιόνια του σκακιού που βρήκε μπροστά του.

«Εξάρες!» θα του φώναζε ο αντίπαλος.

«Μα παίζουμε σκάκι. Δεν έχει ζάρια», θα διαμαρτυρόταν αυτός. Με τον δήθεν διαιτητή αραχτό σε μια εξέδρα επισήμων να αυνανίζεται και το κοινό μαστουρωμένο από τις οσμές των «αποκαλύψεων», οι ελπίδες του να συμφωνήσει σε κοινά αποδεκτούς κανόνες είναι ανύπαρκτες. Αν στήσει τα πούλια για πλακωτό θα του κάνουν ξερή!

Με τα πολλά θα καταλάβαινε ότι για να επιβιώσει εδώ και τώρα στον κλάδο των ΜΜΕ θα έπρεπε να γίνει ανταγωνιστικός προς τα κάτω. Να υποβαθμίσει το προϊόν προσλαμβάνοντας κακοπληρωμένους συντάκτες, να δεχτεί ότι οι «καλοί» δημοσιογράφοι του θα βουτάνε τα δάχτυλα σε ξένα βάζα με μέλι, να φωνάζει «λύκος!» κάθε φορά που θα βλέπει γάτο και να σφυρίζει αδιάφορα αν τύχει και δει λύκο.

Υπάρχει ελπίδα; Πιστεύω, ναι, όσο κι αν είναι δύσκολο. Αφήνοντας έξω χάριν συντομίας τη στάση του κοινού και την επίδραση του Ιντερνετ, θα έλεγα ότι απαιτείται μια γενναία αυτοκάθαρση μεταξύ των δημοσιογράφων και μια ιστορική παρέμβαση της πολιτείας. Ο «βασικός μέτοχος» ήταν μια ιδέα προς τη σωστή κατεύθυνση. Άλλο που κι εκεί ο Μπόμπολας έκανε φουλ του βαλέ και ο Κουρής μπιρίμπα.

h1

Δες το κι έτσι

Κυριακή 11 Μαρτίου 2007

Διάβασα αυτό

http://arxediamedia.blogspot.com/2007/03/this-is-hardcore.html

και θυμήθηκα αυτό

http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=384

Και τα δύο είναι καλά βοηθήματα για να καταλάβουμε γιατί η Παιδεία μας πάει κατά διαόλου και γιατί όσοι καίγονται να μην αλλάξει τίποτα είναι επικίνδυνοι, ακόμη κι αν το παίζουν εξεγερμένοι και πρωτοστατούν σε διαδηλώσεις.

h1

Ολο και κάτι θα μείνει…

Δευτέρα 8 Μαΐου 2006

Μισό να πιω μια γουλιά φραπέ κι αρχίζω.


Βγήκε λοιπόν η χθες η ΕΡΤ και άλλα κανάλια να μας πουν ότι θα δίνεται επίδομα διαρκείας σε ανέργους άνω των πενήντα ετών. Να ένα φιλολαϊκό μέτρο σκεφτήκαμε. Στη συνέχεια του ρεπορτάζ μάθαμε ότι το μέτρο θα ισχύει μόνο για τις περιοχές με ανεργία πάνω από 20%. Από ολότελα… Επειτα μάθαμε ότι αυτό θα ισχύει μόνο όταν έχουν εξαντληθεί όλες οι άλλες δράσεις, π.χ. κατάρτιση. Εντάξει. Στην τελευταία πρόταση ακούσαμε ότι το μέτρο «μελετάται». Ντουπ!

Να λοιπόν που και η Ν.Δ. μαθαίνει τα κόλπα του ΠΑΣΟΚ. Αργησε λίγο αλλά το έπιασε το νόημα. Εχουμε και λέμε…

Για να εισπράξεις το μεγαλύτερο δυνατό πολιτικό κέρδος από ένα και μόνο φιλολαϊκό μέτρο πρέπει να το «επικοινωνήσεις» σωστά. Σε κάθε ένα από τα επόμενα βήματα περιμένεις ότι το θέμα θα παίξει στα κανάλια και τις εφημερίδες.

  1. Το αναγγέλλεις ως σκέψη
  2. Περιμένεις λίγο και το αναγγέλλεις πάλι ως πρόθεση αυτή τη φορά
  3. Περνάει ένας ακόμη μήνας και το πετάς σε έναν ρεπόρτερ που το βγάζει ως αποκλειστικό.
  4. Το εκφράζουν τουλάχιστον τρία μέλη της κυβέρνησης σε συνεντεύξεις, δηλαδή ο αρμόδιος υπουργός, ο υπουργός οικονομίας (αυτός κάνει τον δύσκολο) και ο πρωθυπουργός. Με κατάλληλο χειρισμό μπορεί να το αναφέρει αν πασάν και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
  5. Οι φίλα προσκείμενες εφημερίδες στο όλο διάστημα έχουν κάνει 100 τουλάχιστον σχετικές αναφορές με πίνακες, σχεδιαγράμματα και πρωτοσέλιδα.
  6. Περιμένεις όσο σε παίρνει και το βάζεις στο στάδιο της προπαρασκευής. Εκεί το πετσοκόβεις λίγο. Αν π.χ. το προηγούμενο 20% το κάνεις 25% έβγαλες εκτός μέτρου το 80% από τους πρώτους δικαιούχους αλλά κανείς εκτός από αυτούς δεν θα το πάρει χαμπάρι.
  7. Το προτάσσει ο πρωθυπουργός στην ετήσια ομιλία του στη ΔΕΘ.
  8. Αναγγέλλεις ότι θα το φέρεις στη Βουλή
  9. Νέες συνεντεύξεις για το ίδιο θέμα.
  10. Καταθέτεις στη Βουλή το σχέδιο νόμου, φυσικά τόσο κουτσουρεμένο που είναι αγνώριστο.
  11. Κατηγορείς την αντιπολίτευση ότι μηδενολογεί και το χρησιμοποιείς ως παράδειγμα.
  12. Ψηφίζεται. Αν γίνει και κανένα επισόδειο στη Βουλή ακόμη καλύτερα, θα το παίξουν ψηλά και τα ιδιωτικά κανάλια
  13. Θριαμβολογείς ασύστολα σε όλα τα παράθυρα ακόμη και όταν συζητείται η εξωτερική πολιτική
  14. Δημοσιεύεται στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Αυτό μόνο η ΕΡΤ θα το αναφέρει
  15. Ο αρμόδιος υπουργός φωτογραφίζεται με τους δικαιούχους
  16. Ο πρωθυπουργός φωτογραφίζεται με τους δικαιούχους
  17. Ο υπουργός οικονομικών φωτογραφίζεται με τους δικαιούχους (ήταν κι αυτός υπέρ κατά βάθος γιατί είναι καλός άνθρωπος)
  18. Δεν ξεχνάς να το αναφέρεις σε κάθε ευκαιρία για τα επόμενα πενήντα χρόνια

Ετσι με ένα μόνο μέτρο έχεις τουλάχιστον 18 φορές τα ΜΜΕ να ασχολούνται μαζί του. Αν καταφέρεις κάθε βήμα να απέχει ένα μήνα από το προηγούμενο βγάζεις άνετα ενάμισι χρόνο φιλοκυβερνητικής δημοσιότητας. Επειδή οι Ελληνες είναι ξύπνιοι δεν μπορείς να τους τάζεις γεφύρια λίγο πριν τις εκλογές. Μπορείς όμως να τους πουλήσεις τις πέτρες, μία μία, αρχίζοντας από… τώρα!

h1

Θέατρο σκιών…

Τετάρτη 3 Μαΐου 2006

Αν τα έλεγε από μια άλλη χώρα θα έλεγα πως είχε πιει τα ουίσκια του. Αλλά σε επίσημο δείπνο στο Κατάρ δεν σερβίρουν ούτε μπύρα. Εκτός βέβαια αν τα είχε πιει πριν στο ξενοδοχείο…


Ο Μανόλης Κεφαλογιάννης αποκάλεσε καραγκιόζηδες την κυβέρνησή (του). Ανέφερε (και ονομαστικά) τους γνωστούς νταβατζήδες. Του τα έχουν κάνει τούμπανο του ανθρώπου, με πρώτο τον Μπόμπολα, και δεν άντεξε. Οι δημοσιογράφοι σοκαρισμένοι ρώτησαν αν μπορούν να τα γράψουν. Απάντησε πως δεν έχει πρόβλημα. Και οι συνάδελφοι που κάτι τέτοια συνήθως τα κάνουν γαργάρα τα έγραψαν.

Μετά… «Οχι καλέ, δεν ειπώθηκαν έτσι». «Παραποίησαν τα λόγια μου». Και άλλα τα τέτοια φαιδρά. Όμως αυτά και χειρότερα ειπώθηκαν, αλλά το ΑΠΕ μούγκα. Γι αυτό και δεν θα βρείτε πολλά στο δίκτυο αυτή τη στιγμή. Η μισή ιστορία εδώ από τους:

Γιώργο Βότση
Ελλη Τριανταφύλλου

Και μετά…
Μάζεμα ένα
Μάζεμα δύο

Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή του Λαμπρούκου.

Από δω και πέρα να περιμένετε τα γνωστά.

ΥΓ.
Αν θέλετε τον δικό σας Καραγκιόζη τυπώστε το σχόλιο και κάντε χαρτοκοπτική την εικόνα

h1

Τρικάκια της γλώσσας

Τρίτη 2 Μαΐου 2006

Με κάθε σεβασμό για τον Ριχάρδο Σωμερίτη αντιγράφω το κυριακάτικο κομμάτι του από το ΒΗΜΑ και το βάζω στο μικροσκόπιο. Για να δείξω με ποιο τρόπο ο χειρισμός της γλώσσας μπορεί να κατευθύνει τα μυαλά. Προσέξτε, δεν εκφράζομαι υπέρ ή κατά της άποψης που θέλει να υποστηρίξει αλλά σχολιάζω τα επιχειρήματά του. Οπως θα έπρεπε να κάνει κάθε σκεπτόμενος αναγνώστης. Με πλάγια γράμματα το κείμενό του, μέσα σε αγκύλες τα δικά μου σχόλια:


Ολοι γνωρίζουμε ότι το μεγαλύτερο κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα σε όλη την Ευρώπη, και φυσικά και εδώ, είναι το Ασφαλιστικό. [Ποιοι είμαστε οι «όλοι»; Εγώ πιστεύω ότι μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης είναι η Eurovision. Ο φίλος μου ο Μήτσος λέει ότι είναι οι απαγωγές από εξωγήινους] Αν δεν αποφασίσουμε σύντομα τις απαιτούμενες αλλαγές, σε λίγα χρόνια τα ταμεία θα είναι άδεια. Ο κυριότερος αλλά όχι και μοναδικός λόγος και για τον κλάδο υγείας και για τον κλάδο συντάξεων είναι η δημογραφία. [Εγώ λέω ότι είναι η μαύρη εργασία, η ανεργία και εισφοροδιαφυγή]. Το πολιτικά και κοινωνικά τραγικό είναι ότι μόλις κάποιος τολμήσει να μιλήσει ανοιχτά και ρεαλιστικά για το πρόβλημα τον τρώει το μαύρο σκοτάδι του λαϊκισμού.
Είχαμε τα παραδείγματα του Σπράου και του Γιαννίτση αλλά και τις φοβίες της Δεξιάς. Τώρα μας προκύπτει και το παράδειγμα του Αλέκου Παπαδόπουλου. Που είναι ίσως το πιο ακραίο. Διότι ο πρώην υπουργός δεν πρότεινε καν μια συνολική μεταρρύθμιση αλλά ένα μέτρο αυτονόητο σε όλη την Ευρώπη, και την παλαιότερη: όχι σύνταξη πριν από τα εξήντα. Για όλους, και φυσικά και για τις γυναίκες.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει αντίλογος σε ένα τέτοιο μέτρο
[κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει αντίλογος σε κάθε μέτρο, αλλιώς θα είχαμε δικτατορίες], μήτε καν από τις γυναίκες εκείνες που μάχονται για την ουσιαστική ισότητα. H σύνταξη στα εξήντα αντί στα εξήντα πέντε, αλλά με την προϋπόθεση ότι ο ενδιαφερόμενος έχει συγκεντρώσει όλα τα ένσημα, ήταν ένα από τα τολμηρά μέτρα των γάλλων σοσιαλιστών πριν από λίγα χρόνια. Αυτό και μόνο δείχνει την απόσταση που μας χωρίζει από τη σοβαρότητα. [Πώς είπατε; Ξαναδιαβάστε το. Συγκρίνει μήλα με κουκιά. Οι Γάλλοι έδωσαν προτάσεις για να ΚΑΤΕΒΕΙ το όριο ηλικίας χωρίς πρόβλημα για τα ταμεία]. Αλλά και την απόσταση που χωρίζει ένα σημαντικό κομμάτι της προοδευτικής παράταξης από τους στόχους της προόδου. Που ασφαλώς δεν είναι η ανισότητα και μαζί της η γενικευμένη χρεοκοπία της οικονομίας και των συστημάτων κοινωνικής αλληλεγγύης. [Νοητικό άλμα]
Ο πιο σύντομος δρόμος για την εμπέδωση του πιο στυγνού νεοφιλελευθερισμού είναι η άρνηση κάθε μεταρρύθμισης. [Ο μπαμπούλας] Και, ακόμη χειρότερα, η άρνηση κάθε συζήτησης για το τι θα έπρεπε να αλλάξει και η απαξίωση, με συνοπτικές τηλεοπτικές διαδικασίες, κάθε πρότασης και κάθε ιδέας. Ετσι σχετικά με την επί μέρους πρόταση του κ. Παπαδόπουλου δεν ασκήθηκε κριτική βάθους αλλά ένα βενιζέλειο «δεν δικαιούσαι διά να ομιλείς». [Τα εισαγωγικά θα έκαναν κάποιον να πιστέψει ότι το είπε ακριβώς έτσι].
Εχουμε μια άτολμη συντηρητική κυβέρνηση και μια αντιπολίτευση που φαίνεται να επιλέγει στα ουσιώδη τη συντήρηση. Σε όλους σχεδόν τους τομείς και μόλις προκύψει κάτι το συγκεκριμένο. Το Ασφαλιστικό είναι ένα από αυτά. H μόνιμα φοβισμένη χώρα μας έχει προφανώς εθιστεί στην ακινησία, στις μη λύσεις και στα «έχει» κάποιος Θεός. Την κυβερνούν άνθρωποι σχετικά νέοι. Ισως συλλογικά να έχουμε γεράσει. [Δεν σχολιάζω τα τελευταία γιατί είναι απόψεις, όχι επιχειρηματολογία]

Ετσι στήνεται η μπάλα. Και μετά παίζουμε…

h1

Καινούργιο κοσκινάκι μου…

Πέμπτη 27 Απρίλιος 2006

Γράφω και σβήνω, αλλάζω templates, πειράζω τα settings, διαβάζω οδηγίες, ξαναγράφω και ξανασβήνω, αλλάζω προφίλ, σκέφτομαι τις δυνατότητες, την προβολή, την κυριαρχία στη μπλογκόσφαιρα!
Το «Γκρίνια και Φραπέ» από μια απλή δοκιμή γίνεται ένα παιχνίδι. Ένα στοίχημα. Πόσοι θα με δουν; Πόσοι θα με τιμήσουν με το να επιστρέψουν;
Εχω διαβάσει αρκετά μπλογκ πριν ξεκινήσω το δικό μου. Εχω βγάλει είδηση από αυτά. Κάποιοι Ελληνες μπλογκίστες έχουν εξαιρετική πένα και κάποιοι πηγαίο χιούμορ. Αλλά έχω την αίσθηση ότι υπάρχει ένα αλληλογλύψιμο σε στιλ «βάλε μου ένα λινκ να σου βάλω ένα». Δεν γουστάρω τέτοια πράγματα. Μου θυμίζουν τα κανάλια. «Κάλε σε με στην εκπομπή σου και θα σε καλέσω στη δική μου». Και οι μαϊντανοί μες τη καλή χαρά να χαριεντίζονται. Θα ξεράσω…

Εχει και η μπλογκόσφαιρα έχει τους ήρωές της. Εκατοντάδες σχόλια στον Νίκο Δήμου. Σπάνια συμφωνώ μαζί του αλλά είναι μια φωνή που αξίζει να ακούει κανείς. Όμως στο τελευταίο του μπλογκ ατύχησε χοντρά. Μιλάει για τυφλό αντιαμερικανισμό από τους Ελληνες επειδή είναι εναντίον της πολιτικής των ΗΠΑ. Την απάντηση ας την πάρει από έξι δυτικούς πρώην υπουργούς Εξωτερικών, μεταξύ των οποίων η Μαντλίν Ολμπράιτ που δεν είναι δα καμία κνίτισα. Για να φρικάρουν αυτοί κάτι θα ξέρουν…