h1

«Γκρινιάρης», τέλος

Σάββατο 10 Μαρτίου 2007

Μόλις ανακάλυψα ότι υπάρχει κι άλλος Γκρινιάρης στη μπλογκόσφαιρα. Εγώ είμαι παλαιότερος όπως φαίνεται κι από το αρχείο. Όμως αυτός ήταν ενεργός όλο το διάστημα που έλειπα. Δεν μου πάει να αρχίσω να διεκδικώ αποκλειστικότητες. Αλλάζω ταυτότητα λοιπόν. Αλλωστε όλο το μπλογκ βρίσκεται σε κατάσταση αναδιάρθρωσης

Advertisements
h1

Φάτε μια δημοσκόπηση!

Σάββατο 10 Μαρτίου 2007

Ότι οι δημοσκοπήσεις ονλάιν είναι της πλάκας το ήξερα. Όμως αξίζει να δείτε το «φάουλ» των ΝΕΩΝ και τις αηδίες του Press Gr. Το πρώτο σηκώνει συζήτηση. Το δεύτερο σε κάνει να ξερνάς.

Συγκεκριμένα, το ερωτηματολόγιο για την Ελευθεροτυπία έχει μια ηλίθια διατυπωμένη πρώτη ερώτηση που δεν μπορεί να απαντηθεί εντός της λογικής και το ερωτηματολόγιο για το ΠΑΣΟΚ έχει δύο ερωτήσεις που έχουν το ίδιο νόημα. Εκτός αν πρόκειται για τις λεγόμενες «ερωτήσεις ελέγχου και στάθμισης». Προφανώς εντοπίζουν το IQ του δείγματος.

h1

Οχι, κύριε χωροφύλαξ!

Σάββατο 10 Μαρτίου 2007

Επιτέλους! Να μια κίνηση της ΕΣΗΕΑ που αξίζει να χειροκροτήσουν τόσο οι δημοσιογράφοι όσο και οι πολίτες.

Η άρνηση της Ενωσης να παραδίδεται τηλεοπτικό υλικό στην αστυνομία διατυπώθηκε. Επιτέλους!

Για όσους δεν καταλαβαίνουν το παιχνίδι παιζόταν τα τελευταία χρόνια ως εξής: Μετά από πορείες με επεισόδια η αστυνομία ζητούσε τα αμοντάριστα βίντεο από τα κανάλια και εκείνα τα παρέδιδαν χωρίς πολλά πολλά. Κάθε εικονολήπτης γινόταν άθελά του και ρουφιάνος.

Από όλη την ιστορία μόνο η αστυνομία ήταν κερδισμένη. Αποκτούσε τζάμπα συνεργούς και έκανε τους διαδηλωτές να μισούν τα ΜΜΕ. Το κέρδος ήταν πολύ μεγαλύτερο από το να αναγνωρίσει καμιά φάτσα ταραξία στη εικόνα.

Οι δημοσιογράφοι όμως έχαναν διπλά. Αντί να μένουν ουδέτεροι παρατηρητές απέναντι στα γεγονότα γίνονταν μέρος του προβλήματος και συντασσόμενοι με μια πλευρά έχαναν την αξιοπιστία τους. Τη δεκαετία του 80 οι έλληνες φωτορεπόρτερ μπορούσαν να διαλέξουν την οπτική γωνία της λήψης τους την ώρα των επεισοδίων. Περνούσαν άφοβα πίσω από τους αναρχικούς την ώρα που έφευγαν οι μολότοφ. Σήμερα τους σπάνε τις κάμερες και κάποιες φορές τα κεφάλια.

Μεταξύ των δύο εποχών έχουν συμβεί πολλά. Το σημαντικότερο ήταν η ανώδυνη επικράτηση των «τηλεμπάτσων». Θυμάστε την ιστορία όπου αστυνομικοί πήραν μια κάμερα από ένα συνεργείο και εισέβαλαν σε ένα σπίτι παίζοντας τους ρεπόρτερ; Θυμάστε τις διαπραγματεύσεις του Ευαγγελάτου με τον Σορίν Ματέι που κατέληξαν σε ένα ματωμένο μπουμ;

Φυσικά η εξουσία πάντα θα βρίσκει πρόθυμους νεροκουβαλητές. Είτε σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο είτε στο αστυνομικό τμήμα της Κωλοπετινίτσας. Φοβάμαι πως πολλοί διευθυντές θα συνεχίσουν να παραδίδουν εύκολα το πρωτογενές υλικό (και όχι μόνο τα βίντεο από τις πορείες) προτιμώντας τις καλές σχέσεις με την εξουσία από την προστασία των πηγών τους.

Δεν υπερασπίζομαι τις μολότοφ. Αυτό που λέω είναι ότι είναι πολύ επικίνδυνο για την κοινωνία να ταυτίζεται ο Τύπος με τον χωροφύλακα. Πολύ επικίνδυνο.

h1

Η επόμενη μέρα

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2007

Δεν βρέθηκε χώρος στην πρώτη σελίδα για τον σεισμό που έγινε στην Ελευθεροτυπία, επειδή έπρεπε να μιλήσει ο γιός του Κουστό. Στην τέταρτη σελίδα πήγε τελικά το κείμενο που αποφάσισε ομόφωνα η χθεσινή συνέλευση των συντακτών για της απομάκρυνσης του Σ. Φυντανίδη. Πρόκειται για ένα κείμενο ολοστρόγγυλο ώστε να μη χωράει αντιρρήσεις από τους συντάκτες αλλά και αρκετά επιθετικό, έστω και έμμεσα, προς την ιδιοκτησία.

Στα παραλειπόμενα της χθεσινής ημέρας η ανακοίνωση της Κίνησης Επαγγελματιών Δημοσιογράφων (του Δ. Τσαλαπάτη) που καταγγέλλει ότι απαγορεύτηκε σε μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ η είσοδος στη συνέλευση. Πρόκειται για χοντρό ψέμα! Η αλήθεια είναι ότι η συνέλευση ήταν ανοιχτή για τους συνδικαλιστές αλλά τους ζητήθηκε να μη μιλήσουν αφού το θέμα αντιμετωπίζεται ακόμη (καλώς ή κακώς) ως «οικογενειακή υπόθεση».

Το μπλογκ μάζεψε τα μπ(λ)ογκαλάκια του και εγκατέλειψε το blogspot.com. Από δω και πέρα στο wordpress μόνο.

h1

Φυντανίδης

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2007

Θα έπρεπε πρώτα να γράψω γιατί αυτό το μπλογκ σίγησε για τόσο καιρό. Απλώς (απλώς;) ενώ είχα πέσει με τα μούτρα έμαθα κάτι συγκλονιστικό. Δεν μπορούσα να το πω χωρίς να ανοίξω τους ασκούς του Αιόλου. Ετσι σταμάτησα να γράφω. Αυτολογοκρισία λέγεται αυτό και ντρέπομαι. Περισσότερα κάποια άλλη μέρα. Σήμερα θα μιλήσουμε για τον Φυντανίδη.

Σε ανύποπτο χρόνο, πολλά χρόνια πριν, όταν η Ελευθεροτυπία κυριολεκτικά κάλπαζε και τα έβαζε με επίγειους Θεούς και ενσαρκωμένους δαίμονες είχε πει:

«Οι αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας είναι πιο μορφωμένοι από τους δημοσιογράφους της»!

Μπορώ να γράψω πολλά για αυτόν τον μοναδικό διευθυντή. Πρώτα από όλα είναι Μοναδικός στα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης. Πιστέψτε με, έχω δει πολλούς!

Είναι τόσο έξυπνος ώστε να μην ντρέπεται να κάνει πάσο στα θέματα που δεν γνωρίζει. Αρκετά δημοκράτης ώστε να δημοσιεύει και πράγματα που βλάπτουν την ίδια την επιχείρηση. Εφτιαξε στην Ελλάδα τη μοναδική εφημερίδα όπου δύο συντάκτες μπορούσαν να αλληλοσφάζονται σε διπλανές στήλες και να συνεχίζουν να δουλεύουν στο ίδιο μαγαζί και οι δύο. Και έχει καταπληκτικό χιούμορ ο μπαγάσας!

Αλλά και ο ίδιος και η εφημερίδα κουράστηκαν. Από ελεύθερα πνεύματα πολλοί «καταξιωμένοι» συνάδελφοι της Ε έγιναν είτε βαποράκια δελτίων τύπου είτε (κυριολεκτικά) υπάλληλοι Γραφείων Τύπου σε αλλότρια αφεντικά. Αλλοι άνοιξαν εταιρείες κι έγιναν εργολάβοι της «ενημέρωσης». Παρά τα φράγκα που έβγαλαν και τα κιλά που πήραν – διότι μερικοί δεν προσέχουν την Υγεία τους – παρέμειναν στο ίδιο μαγαζί γιατί είναι πασπαρτού που ανοίγει πόρτες. Συνάμα προσφέρει άφεση αμαρτιών και ζωή εις τους αιώνας (αμήν).

Αυτό ήταν το λάθος του «Σερίφη», όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά στον δεύτερο όροφο. Τους άφησε να τα κάνουν. Με τόσες δεσμεύσεις και διαπλοκές στη βάση της ιεραρχίας δεν χρειάζεται να διαπλέκονται εκδότες και διευθυντές. Η εφημερίδα λαπάδιασε. Το ρεπορτάζ ψόφησε. Το «ελέγχουμε την εξουσία» έγινε κοψίδια, μεζεκλίκια και «Γαρ οίδασι» γκουρμέ.

Γράφω αφού μετά από μια ταραγμένη συνέλευση αποφασίστηκε ότι αύριο η Ε θα έχει τρίτο θέμα μια ανοιχτή επιστολή των συντακτών για το θέμα της «απομάκρυνσης» όπως το θέτουν του διευθυντή. Προσέξτε τη λέξη. Ούτε «απόλυση» ούτε «παραίτηση». Αυτό πα να πει να παίζεις με τη γλώσσα.

Στη συνέλευση οι μισοί ζητούσαν να ακυρωθεί η «απομάκρυνση» και οι άλλοι μισοί να βεβαιώσουν τους αναγνώστες ότι η εφημερίδα θα συνεχίσει την ίδια πορεία. Μακάρι να πάει καλύτερα αλλά άμα συνεχίσει την ίδια πορεία θα πέσει σε ξέρα!

Φέτος για πρώτη φορά η «Χ.Κ. Τεγόπουλος» που διαχειρίζεται το μαγαζί θα τυπώσει αρνητικό ισολογισμό. Στο τιμόνι η κόρη Μάνια που στη χθεσινή συνέλευση είπε σχεδόν ανοιχτά ότι δεν μπορεί να ζει στη σκιά του πατέρα της. Για να κάνουμε ένα μικρό ψυχογράφημα η Μάνια έχει τον τσαμπουκά του μακαρίτη αλλά δεν έχει ούτε την πείρα ούτε την ψυχραιμία του.

Για να δούμε λίγο το παρασκήνιο, η νέα ιδιοκτήτρια αποφάσισε να σώσει το μαγαζί με δύο τρόπους:

Α) Με το φεουδαρχικό της δικαίωμα άρχισε να μπαίνει άτσαλα σε ρεπορτάζ και στην πρώτη σελίδα εκνευρίζοντας μέχρι μανίας συναδέλφους και τον Φυντανίδη και με ένα ύφος «έτσι γουστάρω» να πετάει στα σκουπίδια ό,τι της στράβωνε.

Β) Μετά από διάφορες συμβουλές πραγματικών ειδικών και ειδικών Χατζιαβάτηδων ξεκίνησε τις περικοπές μισθούς αρχίζοντας από ιστορικά στελέχη που είχαν βγει στη σύνταξη μεν αλλά είτε με μπλοκάκι είτε μαύρα τα έπαιρναν χοντρά δε. Βότσης, Κυρ, Κασσάνδρα, Νέτας κ.λπ. Αλλοι πήγαν σπίτι τους κι άλλοι δέχτηκαν τη μείωση. Εγκρίνω και επαυξάνω. Παρεμπιπτόντως, η Ελευθεροτυπία έχει κάπου 300 δημοσιογράφους. Είναι σαν ένα τάγμα που λουφάρει. Ούτε ασκήσεις δεν κάνει.

Η μπάλα της Μάνιας έφτασε στον «Σερίφη», παρά τις προηγούμενες αντίθετες διαβεβαιώσεις, γιατί αυτός αντιστάθηκε στο φεουδαρχικό δικαίωμα. Αλλωστε αυτός ήταν λόγος που συγκρουόταν και με τον Κίτσο. Ειδικά σε κάθε απεργία ήταν πρώτος παρά τους καβγάδες με το αφεντικό.

Η Μάνια σοκαρίστηκε στην χθεσινή συνέλευση συντακτών που κάλεσε ο ίδιος ο Φυντανίδης. Οχι πως τόλμησε κανείς να της επιτεθεί ευθέως. «Σε ποιο άλλο μαγαζί γίνονται αυτά;», ρώτησε. Σε πολλά, κοπέλα μου. Η συνέλευση των δημοσιογράφων είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Ο γράφων έχει βρεθεί σε συνελεύσεις που έγινε κυριολεκτικά της πουτάνας με την εργοδοσία και τους διευθυντές. Αν δεν είχαμε κι αυτό το σπάνιο «φαινόμενο» θα είμαστε όλοι φυτά εσωτερικού χώρου. Και οι εξωτερικοί συντάκτες μάλλον εξωτερικής διακόσμησης.

Στη σημερινή συνέλευση δεν εμφανίστηκε. Αντ’ αυτής ο Θανάσης Τεγόπουλος, ο εκδότης, σε έναν άχαρο ρόλο που πρώτη φορά παίζει μέσα στην εφημερίδα. Δηλαδή να υπερασπίζεται την ιδιοκτήτρια εξαδέλφη του ενάντια σε αυτούς που μαζί τους έφαγε ψωμί κι αλάτι. Βέβαια, κάποιοι έτρωγαν περισσότερο ψωμί και άλλοι περισσότερο αλάτι αλλά έτσι είναι η… κενονεία. Νταξ;

Το μεγάλο ερώτημα τώρα είναι πού θα πάει το βαπόρι. Πώληση; Η Μάνια λέει «όχι», αλλά με δεδομένα τα νεύρα της μπορεί αύριο να πει «ναι» και να ξεμπλέξει. Μεταγραφή διευθυντή από άλλο μαγαζί; Ωχ, τον φουκαρά, τον λυπάμαι! Για να βγάλει άκρη εκεί μέσα πρέπει να είναι σπουδαίος μαέστρος.

Αν η θέση του διευθυντή καλυφθεί εκ των έσω, τότε Βαγγέλης Παναγόπουλος (της καθημερινής έκδοσης) και Γιάννης Βλαστάρης (της κυριακάτικης) τη διεκδικούν, με ένα μικρό πλεονέκτημα στο Γιάννη. Ομως στον δεύτερο όροφο (τον καθημερινό) δεν τον βλέπουν με καλό μάτι. Μια πιθανή λύση είναι δύο διαφορετικοί διευθυντές στις δύο εκδόσεις. Αυτό τους βολεύει σχεδόν όλους. Ομως είχαν που είχαν τεράστιες διαφορές οι εκδόσεις, έτσι θα πάρουν… διαζύγιο.

Στη Μίνωος χτίζεται λαβύρινθος. Πω, πω! Μεγάλο βγήκε το ποστ. Καλώς σας βρήκα πάλι.

h1

Ολο και κάτι θα μείνει…

Δευτέρα 8 Μαΐου 2006

Μισό να πιω μια γουλιά φραπέ κι αρχίζω.


Βγήκε λοιπόν η χθες η ΕΡΤ και άλλα κανάλια να μας πουν ότι θα δίνεται επίδομα διαρκείας σε ανέργους άνω των πενήντα ετών. Να ένα φιλολαϊκό μέτρο σκεφτήκαμε. Στη συνέχεια του ρεπορτάζ μάθαμε ότι το μέτρο θα ισχύει μόνο για τις περιοχές με ανεργία πάνω από 20%. Από ολότελα… Επειτα μάθαμε ότι αυτό θα ισχύει μόνο όταν έχουν εξαντληθεί όλες οι άλλες δράσεις, π.χ. κατάρτιση. Εντάξει. Στην τελευταία πρόταση ακούσαμε ότι το μέτρο «μελετάται». Ντουπ!

Να λοιπόν που και η Ν.Δ. μαθαίνει τα κόλπα του ΠΑΣΟΚ. Αργησε λίγο αλλά το έπιασε το νόημα. Εχουμε και λέμε…

Για να εισπράξεις το μεγαλύτερο δυνατό πολιτικό κέρδος από ένα και μόνο φιλολαϊκό μέτρο πρέπει να το «επικοινωνήσεις» σωστά. Σε κάθε ένα από τα επόμενα βήματα περιμένεις ότι το θέμα θα παίξει στα κανάλια και τις εφημερίδες.

  1. Το αναγγέλλεις ως σκέψη
  2. Περιμένεις λίγο και το αναγγέλλεις πάλι ως πρόθεση αυτή τη φορά
  3. Περνάει ένας ακόμη μήνας και το πετάς σε έναν ρεπόρτερ που το βγάζει ως αποκλειστικό.
  4. Το εκφράζουν τουλάχιστον τρία μέλη της κυβέρνησης σε συνεντεύξεις, δηλαδή ο αρμόδιος υπουργός, ο υπουργός οικονομίας (αυτός κάνει τον δύσκολο) και ο πρωθυπουργός. Με κατάλληλο χειρισμό μπορεί να το αναφέρει αν πασάν και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
  5. Οι φίλα προσκείμενες εφημερίδες στο όλο διάστημα έχουν κάνει 100 τουλάχιστον σχετικές αναφορές με πίνακες, σχεδιαγράμματα και πρωτοσέλιδα.
  6. Περιμένεις όσο σε παίρνει και το βάζεις στο στάδιο της προπαρασκευής. Εκεί το πετσοκόβεις λίγο. Αν π.χ. το προηγούμενο 20% το κάνεις 25% έβγαλες εκτός μέτρου το 80% από τους πρώτους δικαιούχους αλλά κανείς εκτός από αυτούς δεν θα το πάρει χαμπάρι.
  7. Το προτάσσει ο πρωθυπουργός στην ετήσια ομιλία του στη ΔΕΘ.
  8. Αναγγέλλεις ότι θα το φέρεις στη Βουλή
  9. Νέες συνεντεύξεις για το ίδιο θέμα.
  10. Καταθέτεις στη Βουλή το σχέδιο νόμου, φυσικά τόσο κουτσουρεμένο που είναι αγνώριστο.
  11. Κατηγορείς την αντιπολίτευση ότι μηδενολογεί και το χρησιμοποιείς ως παράδειγμα.
  12. Ψηφίζεται. Αν γίνει και κανένα επισόδειο στη Βουλή ακόμη καλύτερα, θα το παίξουν ψηλά και τα ιδιωτικά κανάλια
  13. Θριαμβολογείς ασύστολα σε όλα τα παράθυρα ακόμη και όταν συζητείται η εξωτερική πολιτική
  14. Δημοσιεύεται στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Αυτό μόνο η ΕΡΤ θα το αναφέρει
  15. Ο αρμόδιος υπουργός φωτογραφίζεται με τους δικαιούχους
  16. Ο πρωθυπουργός φωτογραφίζεται με τους δικαιούχους
  17. Ο υπουργός οικονομικών φωτογραφίζεται με τους δικαιούχους (ήταν κι αυτός υπέρ κατά βάθος γιατί είναι καλός άνθρωπος)
  18. Δεν ξεχνάς να το αναφέρεις σε κάθε ευκαιρία για τα επόμενα πενήντα χρόνια

Ετσι με ένα μόνο μέτρο έχεις τουλάχιστον 18 φορές τα ΜΜΕ να ασχολούνται μαζί του. Αν καταφέρεις κάθε βήμα να απέχει ένα μήνα από το προηγούμενο βγάζεις άνετα ενάμισι χρόνο φιλοκυβερνητικής δημοσιότητας. Επειδή οι Ελληνες είναι ξύπνιοι δεν μπορείς να τους τάζεις γεφύρια λίγο πριν τις εκλογές. Μπορείς όμως να τους πουλήσεις τις πέτρες, μία μία, αρχίζοντας από… τώρα!

h1

Η αποκάλυψη

Παρασκευή 5 Μαΐου 2006

Πριν καν πιω την πρωινή μου φραπεδιά είχα βρει το ρεπορτάζ της ημέρας. Ημουν σίγουρος ότι θα έκανε πάταγο. Εβλεπα μπροστά μου το σούπερ σκουπ, cover story, βρέκιν νιούς και πουλιτζέρια. Ένας υποψήφιος Νομάρχης και ένας ακτιβιστής πράσινος (ίσως και κόκκινος) τρομοκράτης, συναντήθηκαν σε μια ύποπτη τσαγερί της Θεσσαλονίκης. Ο πολιτικός ήταν μεταμφιεσμένος σε τραβεστί και ο οικολόγος σε αμπαζούρ. Συζήτησαν για το συντονισμό των ενεργειών τους με ένα παρακλάδι της Γιακούζα που λέγεται «Αθηναίοι»!

Πήγα τρέχοντας στον αρχισυντάκτη μου (δεν λέγονται τέτοια από τηλέφωνο) και του περιέγραψα το θέμα. Δεν κατάλαβε τίποτα. Εφαγα πολύτιμο χρόνο (κάπου δυόμισι αιώνες) για να του περιγράψω καταρχήν τα πρόσωπα.
Ενας υποψήφιος (σχεδόν σίγουρος) Νομάρχης, με προσωπείο εξευγενισμένου ανώτερου θηλαστικού και την υποστήριξη ενός παντοδύναμου δικτύου τεχνολόγων εξπρεσιονιστών με ψευδώνυμα…
Ενας στυγνός τρομοκράτης που σχεδιάζει να ΜΙΚΡΥΝΕΙ τον διάδρομο προσγείωσης του αεροδρομίου Μακεδονία για να μολύνει τον Θερμαϊκό με υποβρύχια τζάμπο…
Μια αδίστακτη ομάδα από «Αθηναίους», πιθανώς βαριά οπλισμένη…

Και όλοι αυτοί ετοιμάζουν κάτι στη Βόρεια Ελλάδα. Το σύστημα κινδυνεύει άμεσα. It is the end of the world, as we know it.

Επειτα χάλασα ένα πάκο σελίδες Α3 για να του δώσω να καταλάβει με σχεδιαγράμματα το μέγεθος της αόρατης απειλής, τις βασικές αρχές του TCP/IP, τα μακαρόνια με κιμά και τα μπούτια του μόνιτορ. Ανοιξα το φορητό μου και του διάβασα το κωδικοποιημένο comment που μίλαγε για το Calvin Clein στριγκάκι. Τότε ο αρχισυντάκτης ξύπνησε απότομα και με ρώτησε αν μπορούμε να έχουμε μια φωτογραφία για δημοσίευση.

Δάγκωσα τα χείλη μου και επέμεινα ότι πρόκειται για μεγαλύτερο θέμα. Για πρωτοσέλιδα που θα μας ξαναδώσουν κύρος και αναγνώστες, για αναπαραγωγή από διεθνή και διαγαλαξιακά ΜΜΕ. Χασμουρήθηκε. Εκανα συσχετισμούς με μασονικές στοές τύπου P-2, το Opus Dei, τον κώδικα δα βίτσιο, τη Χρυσοπηγή και μου είπε να πάω καμιά βόλτα να ξελαμπικάρω και όταν γυρίσω να έχω θέμα που να διαβάζεται. Τότε σκέφτηκα ότι πρόκειται για συνωμοσία της σιωπής και ο δικός μου αρχισυντάκτης συμμετέχει.

Για να τον δοκιμάσω υπαινίχθηκα ότι εμπλέκονται πρόσωπα του Fame Story. Πετάχτηκε όρθιος ουρλιάζοντας: «Γιατί δεν το λες τόσην ώρα; Φεύγεις αμέσως για Θεσσαλονίκη!».

Ετρεξα στο λογιστήριο και τους ζήτησα λεφτά για την αποστολή. Ο λογιστής πέθανε επί τόπου. Ο παλαιότερος βοηθός του έπαθε καρδιακή προσβολή αλλά τον προλάβαμε. Ο άλλος βοηθός, που είναι στην εφημερίδα μόνο πέντε χρόνια, δεν είχε ξανακούσει τη λέξη «αποστολή» και ζητούσε απεγνωσμένα εξηγήσεις.

Επέστρεψα στον αρχισυντάκτη κλαίγοντας. Με ρώτησε αν υπάρχει χρόνος να περιμένουμε λίγο καιρό μέχρι που κάποιος υπουργός να αποφασίσει να ανέβει στη συμπρωτεύουσα έτσι ώστε να ταξιδέψω με έξοδα του υπουργείου. Περιμέναμε δύο χρόνια.

Ο επικρατείας για λόγους οικονομίας πήρε μόνο 54 άτομα μαζί του. Βγάζοντας τις θείες και τα ανίψια, τους τεχνοκράτες και τους τρυποκράτες έμεναν τρεις θέσεις για δημοσιογράφους. Τις πήρε όλες οι ΕΡΤ-3, ως κατ’ εξοχήν αρμόδια, και έστειλε τους δημοσιογράφους της Αθήνας στη Θεσσαλονίκη για να βγάλουν κανένα φράγκο από τα εκτός έδρας.

Ο υπουργός Πολιτισμού έκανε ένα ταξίδι αστραπή. Δεν πρόλαβα γιατί ήμουν στην τουαλέτα.

Ο ΥΠΕΧΩΔΕ πήγε για το αεροδρόμιο. Δεν ήθελα να με δουν μαζί του μη χάσω την αξιοπιστία μου.

Ο ΥΠΕΘΑ πήγε με C-130. Για λόγους ασφαλείας απαιτούσαν ταυτότητα. Στρατιωτική ή κομματική.

Αν δεν έφευγα γρήγορα κινδύνευα να χάσω για πάντα το θέμα ή ακόμα χειρότερα να μου το κλέψει ο Μάκης. Ζήτησα απεγνωσμένα από τον αρχισυντάκτη να κάνει κάτι. Με έστειλε στον εκδότη. Αφού περίμενα μιάμιση μέρα άυπνος και πεινασμένος έξω από το γραφείο του καταδέχτηκε να με δεχτεί. Αυτή τη φορά είπα την ιστορία ξεκινώντας από το Fame Story.

Μου μίλησε φιλικά και μου εξήγησε ότι η εφημερίδα βρίσκεται σε δύσκολη αλλά ανοδική πορεία και πρέπει όλοι να συμβάλουμε σε αυτήν. Τα DVD είχαν γίνει 14 και την άλλη βδομάδα θα δίναμε 26. Επρεπε να κόψουμε μερικές σελίδες, να απολύσουμε δύο τρεις, ίσως και δεκατρείς συναδέλφους, να εκπαιδεύσουμε τους νεότερους να πληκτρολογούν και με τα δάχτυλα των ποδιών. Ακόμη να τηλεφωνούμε μόνο από το δικό μας κινητό, να εμπιστευόμαστε την κοιλιά μας για να βγάλουμε την είδηση, να αντιγράφουμε περισσότερο και αν είναι δυνατόν κατευθείαν με κόπι πέιστ και όχι με δημιουργική συμμετοχή.

Μου ομολόγησε πως περίμενε κάτι περισσότερο από όλους μας. Μας είχε δώσει γραφείο στο κέντρο της πόλης, πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας και μισθό! Ηταν πολύ. Ο μισθός έπρεπε να καταργηθεί ώστε να έχουμε περισσότερα κίνητρα να εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες της ζωής.

Τέλος εκμυστηρεύτηκε ότι υπήρχαν όντως προσωρινά ταμειακά προβλήματα γιατί τον πολεμούν όλοι. Κι αν ήθελα να ξέρω η γυναίκα του είναι άρρωστη και τα παιδιά του πεινάνε και η τελευταία Μερσεντές δεν του βγήκε καλή και πρέπει να την αλλάξει. Με αγκάλιασε σαν φίλο και μου ζήτησε να τον βοηθήσω. Εβαλα το χέρι στην τσέπη και του έδωσα τα τελευταία μου ευρώ. Υποσχέθηκα να μην ζητήσω μισθό τον επόμενο μήνα.

Το ρεπορτάζ της ζωής μου με περίμενε στη Θεσσαλονίκη. Θα ρίσκαρα να πάω με δικά μου έξοδα. Επειδή σέβομαι το μέσο στο οποίο εργάζομαι πήρα και άδεια άνευ αποδοχών. Μετά βγήκα στο δρόμο για ωτοστόπ…